İnsanın Yaşarken Zamanı Yoktur

İnsanın Yaşarken Zamanı Yoktur

İnsanın yaşarken herşeye zamanı olmasına
zamanı yoktur.
Her işe ayrı mevsim ayıracağı
mevsimleri yoktur. Eski Ahit
Yanılmıştı bu konuda.

İnsanın aynı anda hem sevmesi hem nefret etmesi gerekir,
aynı gözlerle gülmesi ve ağlaması,
aynı ellerle taş fırlatması ve onları toplaması,
savaşta aşk yapması aşkta savaşması.
Ve tarihin yıllar, yıllar içinde yaptıklarından
nefret etmek, onları bağışlamak ve anımsamak ve unutmak,
düzenlemek ve karıştırmak, yemek ve sindirmek.

İnsanın zamanı yoktur.
Kaybedince arar, bulduğunda
unutur, unutunca sever, sevince
unutmaya başlar.

Ve ruhu ustadır, ruhu
pek profesyonel.
Yalnız bedeni hep bir
amatör kalır. Dener ve yanılır,
afallar, bir şey öğrenmez,
zevklerinde ve acılarında
sarhoş ve kör.

İncirlerin sonbaharda öldüğü gibi ölecektir,
Kırışmış ve kendiyle dolu ve tatlı,
yapraklar yerde kurumada,
her şey için zaman olan yeri göstermede
çıplak dallar.

Yehuda Amichai

————————————————————————————–

Bu şiirin son kıtasına Metin Münir’in etkileyici bir yazısında rastladım. Aslı İbranice olan şiiri çevirmek istedim. Paylaştığım, İngilizcesinden yaptığım çeviri.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s